The Everest Post | द एभरेष्ट पोष्ट

दीर्घराज उपाध्याय । कोलोराडोको डेनभर डाउन टाउनबाट ७० माईल दूर । स्टेश पार्कको खोँच । सानो तर सुन्दर शहर । शहरलाई कही दायाँ त कही बाँया पारेर बगीरहेको नदी, बिग थम्पसन । त्यसैको किनारमा छ, नेपाल्स क्याफे । क्याफेका भित्ताभरी छन्, सगरमाथा र बुद्ध । बिग थम्पसन । कही सुस्ताउदै । कही सुसेल्दै । हल्ला

भनिन्छ, उमेर संख्या हो । ईच्छाशक्ति सबैथोक । उमेरले ७५ नाघेका डा. विजयराज शर्माको दैनिकी हेर्दा त्यस्तै लाग्छ । न सिकाईको क्रम रोकिएको छ । न सक्रियता । बाराको कलैया । बेलपाती माई मन्दिर । अघिल्तिर शर्माको परिवार । मिति २००६ साल कार्तिक २८ । उनी जन्मिएको ठेगाना र मिति । बुवा दामोदार प्रसाद उपाध्याय

न सपना । न उद्देश्य । जिन्दगीमा थियो त–भोक, अभाव र संघर्ष । उनी पढ्न चाहन्थे । पढ्न पैसा चाहिने । बुवाको एक्लो कमाई । परिवारको खर्च धान्नै मुस्किल । अवसर पाए, शिक्षक बने । बाँच्नैका लागि अवसर गुमाएनन् । शिक्षक बन्ने उनको रहर थिएन् । विद्यार्थीलाई पढाउदै गर्दा समाज बुझे । समाजको राजनैतिक चेतना